1990 • Oudhof

Amsterdam

 

Postmodernisme aan het Rokin

 

Werken in een bestaande context vraagt om in- en aanpassing. De voorhanden zijnde beeldmiddelen kunnen daarbij helpen. De gevel van het effectenkantoor aan het Amsterdamse Rokin oogt hoogst modern, maar bevat toch ook een eigentijdse vertaling van in de omgeving gevonden historische motieven.

 

Nieuwe betekenis en vitaliteit

 

Dit contextualisme komt het sterkst tot uiting in een herinnering aan de Renaissance, die in de hoofdstad tot bloei kwam in de tijd van Hendrik de Keyser. Hiervan getuigen de horizontale bandenstructuur en de afsluiting met een timpaan. Door niet letterlijk te citeren, maar door de vormen naar een nieuwe tijd met nieuwe materialen te vertalen, krijgt de gevel nieuwe betekenis en vitaliteit.

 

Aantrekken en afstoten

 

De façade lijkt zo simpel alsof hij is gestapeld met behulp van een blokkendoos voor kinderen. Deze schijnbare eenvoud is mogelijk geworden door de ontwikkeling van nieuwe details en verbindingstechnieken. Zo zijn de gebogen groene vensters van isolatieglas, die de erkers vormen, door verlijming bevestigd. Ook de verbinding tussen het zandkleurig Baveno-graniet en de groenblauw geanodiseerde aluminiumplaten is hier voor het eerst toegepast. Door de erkerachtige vensterpartijen gaat het kantoor een wisselwerking aan met de buitenwereld, maar de onderpui spreekt een heel andere taal. Dit in hard graniet uitgevoerde gedeelte met een deur van bordeaux geanodiseerd aluminium, is waaks en afwerend. De deur is ontleend aan een metalen deur van Berlage uit de Beurs. Deze geslotenheid is een reactie op de toenemende agressiviteit van de buitenwacht. Het gekleurde gebogen glas heeft de Amsterdammers al geïnspireerd tot naamgeving als ‘Rokin's Ray Ban’ en ‘de mestkever’.

 

Ruim baan voor daglicht

 

Het zeer diepe, volledig ingesloten perceel moest door complete nieuwbouw worden veranderd in een bruikbare en aangename ruimte. Halverwege is diagonaal een trappenhuis geplaatst. De ronde wanden in het trappenhuis werken als spiegels: zij reflecteren het licht over de totale hoogte naar beneden. Wat vroeger voorhuis en achterhuis was, is in het ontwerp zichtbaar gemaakt door de lichthof en het splitlevel van de vloerniveaus. De grote stijghoogte is hierdoor verknipt in vele kleine stukjes; klimmen en dalen gebeurt bijna ongemerkt omdat de aandacht steeds wordt getrokken door de kamers op de verschillende niveaus.

terug naar overzicht